Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/4629 K.2025/2441

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 26.12.2023 tarihli ek karar ile temyiz yoluna başvurulamayan kararlardan olduğundan davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-(a) hükmü uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 26.12.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve özellikle 6100 sayılı Kanun'un "temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 362/1-b hükmünde düzenlenmiş olan "...4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar..." içerikli hüküm dikkate alındığında, davalı vekilinin temyiz itirazlarının yerinde olmadığı anlaşılmıştır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz dilekçesinin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.