Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/885 K.2024/1759

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi, kâl ve ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili asıl davada; müvekkiline ait apartmanın ortak alanının davalılar ... ve ... ile kiracıları ... tarafından ganyan bayii yapmak suretiyle işgal edildiğini, Noter ihtarnamesine rağmen tecavüze son verilmediğini belirterek 01.12.2008 tarihinden dava tarihine kadar ecrimisile ve davalıların müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini talep etmiş, birleştirilen davada ise; 23.12.2009-14.06.2014 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak ecrimisil talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili; davacı apartman yönetiminin dava açma ehliyeti bulunmadığını, ayrıca müdahale edildiği söylenen yerin davacı apartmana ait olmayıp sokak olduğunu, bunun yanında gelir getirecek nitelikte bir yer olmadığı gibi davacının zararının da söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 14.12.2017 tarihli ve 2014/269 Esas, 2017/512 Karar sayılı kararı ile yargılama sırasında dava konusu yere tecavüzlü kısımların yıkılması sonrasında işgalin ortadan kalktığı, bu talep açısından davanın konusuz kaldığı, davacı vekilinin el atmanın 14.06.2014 tarihinde sona erdiğine dair tutanak ibraz ettiği gerekçesiyle asıl davada el atmanın önlenmesi ve kâl talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ecrimisil talebinin kabulüne, 23.12.2004-22.12.2009 tarihleri için hesaplanan 6.700,00 TL, birleştirilen davada ecrimisil talebinin kabulüne 23.12.2009-14.06.2014 tarihleri için hesaplanan 8.479,34 TL ecrimisil bedelinin tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 14.12.2017 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 09.03.2020 tarihli ve 2018/13978 Esas, 2020/2313 Karar sayılı kararıyla; sair temyiz itirazları reddedilerek, davanın açıldığı tarihte müdahale sabit olup yargılama aşamasında ortadan kalktığından davacı vekili lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, davalı vekilinin zamanaşımı def'ine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; asıl davada davacı vekilinin 01.12.2010 tarihli ıslah dilekçesi ile 01.12.2014’ten itibaren, birleştirilen davada da 23.12.2014-14.06.2014 tarihleri arası için ecrimisil talep ettiği, davalıların her iki davada da zamanaşımı def'inde bulunduğu,

mahkemece asıl davada 01.12.2005 tarihinden dava tarihine, birleştirilen davada ise 25.03.2010 tarihinden 14.06.2014 tarihine kadar ecrimisile hükmedilmesi gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

3. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 12.10.2020 tarihli ve 2020/3257 Esas, 2020/6022 Karar sayılı kararıyla davacı vekili ve davalı ... vekilinin karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamı doğrultusunda asıl davada el atmanın önlenmesi ve kâl talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ecrimisil talebinin kabulüne, 01.12.2005-22.12.2009 tarihleri için hesaplanan 5.644,41 TL ecrimisil tazminatının tahsiline, birleştirilen davanın kabulüne, 25.03.2010-01.06.2014 tarihleri için hesaplanan 7.951,87 TL ecrimisil tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

2. Mahkemenin 27.04.2023 tarihli ek kararı ile davalı ... vekilinin temyiz talebinin kararın kesin nitelikli olması nedeniyle HUMK 432-426/F maddelerine göre temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

3. Mahkemenin 18.05.2023 tarihli ek kararı ile davalı vekilinin tavzih dilekçesinin kabulüne, gerekçeli kararının hüküm kısmına; "Asıl davada davalı ... vekil ile temsil edildiğinden reddedilen kısım üzerinden AAÜT ye göre hesaplanan 3.604,49 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak vekil ile temsil edilen davalıya verilmesine, birleştirilen davada davalı ... vekil ile temsil edildiğinden reddedilen kısım üzerinden AAÜT ye göre hesaplanan 1.297,03 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak vekil ile temsil edilen davalıya verilmesine," maddesinin eklenmesine, hükmün HMK 305/A maddesi gereğince bu şekilde tamamlanmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili ek karara karşı temyiz dilekçesinde özetle; asıl davadaki taleplerinin 6.700,01 TL’ye artırdıklarını mahkemece 5.644,41 TL’si kabul edildiğinden davalı lehine 1.055,60 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken 3.604,49 TL’ye hükmedildiğini, asıl ve birleştirilen dava için davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken tek bir davalı lehine hükmedildiğini ileri sürerek kararın düzeltilmesini istemiştir.

2. Davalı ... vekili ek karara karşı temyiz dilekçesinde özetle; temyiz taleplerinin reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi, kâl ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Davalı vekilinin temyiz itirazının incelenmesinde; dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi, kâl ve ecrimisil taleplerine ilişkindir. Davacının aynı dava dilekçesi ile birden fazla talebi ileri sürmesi "objektif dava birleşmesi" olarak tanımlanır. Hukuk Genel Kurulu’nun 30.04.2019 tarih ve 2018/4-1036 Esas, 2019/493 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; kesinlik sınırının belirlenmesi kamu düzenindendir ve kesinlik sınırı belirlenirken davanın değeri esas alınır. Davanın değeri ise genel anlamıyla, bir davadaki taleplerin toplamıdır. 492 sayılı Harçlar Kanunu’na göre harç tüm taleplerin toplamı üzerinden alınır (16/2. mad). Objektif dava birleşmesi durumunda dava değeri, aynı davada ileri sürülen taleplerin toplam değeridir.

Somut olayda, davacı aynı maddi ve hukuki ilişkiden doğmuş taleplerini aynı davada birleştirmiştir. Objektif dava birleşmesi olarak adlandırılan durumda taleplerin her biri ayrı dava olmakla birlikte, görünüşte tek bir hüküm bulunduğundan kesinlik sınırının tespiti için el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemlerine yönelik dava değerlerinin toplanmaları ile ortaya çıkacak değerin esas alınması gerekir.

Hal böyle olunca, mahkemece 27.04.2023 tarihli ek karar ile kararın kesin nitelikte olmasından bahisle davalının temyiz talebinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ek karar kaldırılarak temyiz incelemesine geçilmiştir; temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2. Davacı vekilinin temyiz itirazına gelince; tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Somut olayda, asıl dava 700,00 TL dava değeri gösterilerek açılmış, 01.12.2010 tarihli dilekçe ile talep, 6.700,01 TL olarak ıslah edilmiştir. Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, 5.644,41 TL ecrimisil bedelinin tahsiline karar verildiğine ve karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT 13/2 nci maddesi gereğince davalı lehine hükmedilecek vekalet ücreti reddedilen ecrimisil miktarını geçemeyeceğine göre 18.05.2023 tarihli ek karar ile davalı lehine 1.055,60 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken 3.604,49 TL hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 438 inci maddesinin yedinci fıkrası hükmü uyarınca Mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 1. Mahkemece verilen 27.04.2023 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı vekilinin temyiz itirazının REDDİNE,

2. Davacı vekilinin Mahkemenin 18.05.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının, hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinde yer alan “3.604,49 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “1.055,60 TL” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı Kanunu'nun 440 ıncı maddesinin 3 inci fıkrasının 1, 2, 3 ve 4 üncü bentleri gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,