Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/2178 K.2025/3233

Mahkemenin direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin sair yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir. Yargıtay 1. Hukuk Dairesince dosyanın Dairemize gönderilmesi üzerine Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilini evlat edinen murisin 06.03.2012 tarihinde vefat ettiğini ve tek mirasçı olarak müvekkilini bıraktığını, murisin müvekkilinin saklı payını ihlâl etmek amacıyla İstanbul ve Bursa illerinde bulunan iki taşınmazını davalı Vakfa ölümünden yaklaşık dört yıl önce bağışladığını ileri sürerek yaptığı sağlar arası tasarrufların tenkisine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; çekişme konusu temliklerin miras bırakanın ölümünden dört yıl önce yapıldığını, işlemin ancak saklı payı ihlâl etme kastıyla yapılması hâlinde tenkise tâbi olabileceğini, miras bırakanın saklı payı ihlâl kastının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 03.12.2015 tarihli ve 2012/238 Esas, 2015/456 Karar sayılı kararı ile; murisin başkaca taşınmazının olmadığı, davalıya yaptığı bağışlamalarda ise tek mirasçısı olan davacının saklı payını ihlâl etmek kastıyla hareket ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 169.018,28 TL tenkis bedelinin seçimlik hakkını kullanıldığı 05.11.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 21.11.2019 tarihli ve 2016/11291 Esas, 2019/6014 Karar sayılı kararı ile; davacı tanıklarının, mirasbırakan ...’ın temlikleri davacının saklı payını zedeleme kastı ile yaptığı yönünde bir beyanda bulunmadıkları, bu nedenle mirasbırakanın çekişmeli temlikleri saklı pay kurallarını etkisiz kılmak amacıyla yaptığının kanıtlanmadığını, hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Verilen Direnme Kararı

Mahkemenin 24.11.2020 tarihli ve 2020/144 Esas, 2020/376 Karar sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesinin yanında, tanık ifadelerinden davacı ile murisin aralarının 2008 yılında açıldığının anlaşıldığı, temliklerin de bu sırada yapıldığı dikkate alındığında murisin temlik amacının evlatlığını mirasından mahrum bırakmak olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiş, direnme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Hukuk Genel Kurulu Kararı

Hukuk Genel Kurulu’nun 24.04.2024 tarihli kararı ile; direnme uygun bulunduğundan, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Mahkemenin 24.11.2020 tarihli direnme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; a. Murisin davalı kuruma yaptığı bağışlamanın saklı pay kurallarını etkisiz kılma amacıyla yaptığının ispatlanamadığı, b. Murisin öldüğünde banka hesabında bulunan 22.860,04 TL nakit paranın davacıya kaldığını, murisin tüm mal varlığını bağışlamadığını, c. Davacı tanıklarının da saklı pay kurallarını etkisiz kılma amacına yönelik somut bir beyanda bulunmadıklarını, bu yönüyle davanın ispatlanamadığından reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; tenkis istemine ilişkindir. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kununu'nun 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararda ve gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,