Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2025/516 K.2025/1021

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davacı vekili tarafından, katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının 2981 sayılı Kanun gereğince ... ilçesi, ... Mahallesi 703 ada 19 parsel sayılı taşınmazın 281 m²'lik kısmı için Hazine tarafından belirlenen 562.000,00 TL arsa bedelini ödeyerek 21.04.1986 tarihinde tapu tahsis belgesi aldığını, taşınmazın Kadıköy Belediyesi tarafından iki kez şüyulandırma işlemine tâbi tutulduktan sonra 2981 ada 5 parsel numarasını aldığını, tapu tahsis belgelerinin idare tarafından iptal edildiğini, bu nedenle idare mahkemesinde açtıkları davanın reddedildiğini, davacının hak ettiği tapusunun verilmemesinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, 2891 ada 5 parselin 281 m²'lik bölümünün tapusunun iptali ile davacı adına tesciline, olmadığı takdirde taşınmaz bedelinin tazminat olarak davacıya ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 08.03.2016 tarihli ve 2014/225 Esas, 2016/80 Karar sayılı kararıyla; davacının tapu tahsis belgesi gereği edimlerini yerine getirmiş olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 08.03.2016 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 26.04.2018 tarih ve 2016/7842 Esas, 2018/3347 Karar sayılı ilâmıyla; tapu tahsis belgesinin iptal edilmiş olduğu, iptalinin iptali için davacı tarafından idari yargıya başvurulması sonucunda da davanın reddedildiği, artık geçerli tapu tahsis belgesi bulunmadığından tapu iptali ve tescil talebinin reddi gerektiği; ancak davacının tapu tahsis belgesine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmadığı takdirde tazminat talebi olduğundan, ikinci kademedeki (terditli) tazminat talebine yönelik araştırma yapılarak karar verilmesi gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; tapu tahsis belgesinin iptal edildiği, iptalinin iptali için davacı tarafından idari yargıya başvurulması sonucu da davanın reddedildiği gerekçesiyle tapu iptali ve tescil talebinin reddine, sebepsiz zenginleşme kuralı uyarınca davalı tarafın, davacıya geri ödediğini ispat edemediği 8.808,52 TL'yi iade yükümlülüğü altında olduğu gerekçesiyle tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; öncelikle tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini, ret kararının hatalı olduğunu, ikinci kademedeki talebinin ise taşınmazın rayiç değerine ilişkin olduğu halde düşük belirlendiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir. 2. Davalı vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde özetle; davanın tazminat yönünden de reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, tapu tahsis belgesine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR