KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2008/4604 E., 2010/5529 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Parada sahtecilik
- Hüküm
- Hükümlülük ve müsadere
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, gerekçe ve takdire göre suçun kanıtlanmasında ve nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak:
1- Sanığın, 5237 sayılı TCK. nun 53. maddesinin l. fıkrasının a, b, c, d ve e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise 1-c bendindeki haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, "5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca sanığın cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında belirtilen haklardan yoksun bırakılmasına" karar verilmesi,
2- Müsaderesine karar verilen suça konu sahte paranın ayrıca 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17. maddesi ve bu maddeye dayanılarak çıkartılan "Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik" hükümleri gereğince T.C Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmemesi,
Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılıkların CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca sanığın cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin l. fıkrasında belirtilen haklardan yoksun bırakılmasına" ilişkin kısmın çıkarılarak "Sanığın, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin l. fıkrasının a, b, c, d ve e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2008/4604, K. 2010/5529, 7 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama