Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2008/5385 K.2010/5336

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Karar tarihindeki yasal düzenlemelere göre hükmolunan temel adli para cezasının 450 Türk Lirasından fazla olamayacağının gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK.nun 7. maddesinde suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. madde ve fıkrasındaki "lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak,

ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü uyarınca, tekerrürün, 5237 sayılı TCK.nun da artırım nedeni olarak düzenlenmediği ve aynı yasanın 7/3. madde ve fıkrası uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin de uygulanamayacağı, ayrıca 5237 sayılı TCK.nun 50. maddesi hükmünün 647 sayılı Yasanın 4. maddesine göre lehe bir düzenleme olduğu gözönüne alınıp, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesine uygun olarak, denetime elverişli şekilde karşılaştırma ve belirleme yapıldıktan sonra karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

3- Adli emanette kayıtlı suça konu tabancanın müsaderesine karar verilirken, uygulanan yasa madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,