Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2009/11804 K.2011/11990

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1-5252 sayılı yasanın 5/2 madde ve fıkrası uyarınca sanığa 6136 sayılı yasanın 13/1 madde ve fıkrasından tayin edilen temel adli para cezasının 450 Türk Lirasından fazla olamayacağının gözetilmemesi,

2- TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması, ayrıca 53. maddesinin 1.fıkrasında belirtilen haklardan yoksun bırakılmanın (a), (b), (c) ve (d) bentleri ile sınırlı bırakılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi gereğince tayin olan 489 liranın 450 TL'ye ve 5237 sayılı TCK’nun 62/1. madde ve fıkraları uyarınca tayin edilen sonuç 407 Türk Lirası adli para cezasının 375 TL'ye indirilmesi ve hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine,