Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/12152 K.2012/9215

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun hukuki niteliğinin değişmemesi, tekerrürün 5237 sayılı TCK.nda cezayı artırıcı bir hüküm olarak kabul edilmeyip infaz hükmü olarak düzenlenmiş olması, sanığın sabıkasının ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkmayıp sanık tarafından bilinmesi ve bu hususta herhangi bir itirazın da bulunmaması sebebi ile tebliğnamedeki (1) nolu; sanığın yargılama sürecindeki tutum ve davranışlarını gözeterek edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden kısa süreli hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar veren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki (2) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca sanığın yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi alt soyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,