Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/5142 K.2010/14264

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

l- Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması sureti ile CMK.nun 232/2-c ve gerekçeli kararda C.Savcısının esas hakkındaki görüşüne yer verilmeyerek aynı kanunun 230/l-a madde ve fıkraları hükmüne aykırılık yapılması,

2- Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın müştekilerin işyerlerine giderek tabanca ile müştekileri yaralaması şeklinde gerçekleşen eylemleri nedeniyle hakkında silahla yaralamaya ve korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçlarından açılan davalarda, 765 sayılı TCK.nun 264/7. madde ve fıkrasındaki " ... eylem başka bir suçu oluştursa bile ..." şeklindeki düzenlemenin 5237 sayılı TCK.nun 170/l-c madde ve fıkrasında yer almadığı gözönüne alındığında, 5237 sayılı TCK.nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden,

kasten yaralama ve korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması, yasaya aykırı olup buna göre de, 5252 sayılı Yasanın 9/3. madde ve fıkrasındaki "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle, belirlenir" hükmü de gözetilerek karşılaştırma ve değerlendirme yapılıp lehe yasa belirlendikten sonra sonucuna göre hüküm kurulması, gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması,