Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2010/5429 K.2012/8012

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında ruhsatsız av tüfeği bulundurma eyleminden 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 24. ve 43. maddeleri uyarınca verilen idari para cezası tayinine ilişkin kararın aynı Kanunun 29. maddesine göre itiraza tabi olup 27/7 madde ve fıkrası kapsamında olmayıp temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın kurulan bu hükme ilişkin başvurusu CMK.nun 264. maddesi uyarınca itiraz niteliğinde kabul edilerek gereğinin mahallinde yerine getirilmesine,

2- Sanık hakkında genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan TCK.nun 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun infazda gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

a- Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar açısından 5237 sayılı TCK.nun 50. maddesi gereğince “sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler”; hapis cezasının ertelenmesi açısından da yine aynı Yasanın 51. maddesi gereğince “sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık” durumu irdelenerek karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinden” denilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK.nun 50. ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b- Mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi gereğince hükümde tekerrüre esas alınan mahkumiyet ilamının gösterilmemesi,

c- Sanık hakkında kurulan hükümde 5275 sayılı Yasa’nın 107 ve 108. maddeleri uyarınca denetimli serbestlik süresine, şartlı tahliyeye karar veren hakim tarafindan karar verileceği gözetilmeden, TCK.nun 58. maddesinin 6. ve 7. fikralarına aykırı olarak infaz yetkisini sınırlayacak biçimde cezanın infazından sonra “1 yıl” denetimli serbestlik süresinin tayinine karar verilmesi,