Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2011/5466 K.2012/27693

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Suç tarihinin, silah ve mermilerin sanığın evinde ele geçtiği tarih olan 23.12.2005 olduğu gözetilmeden, karar başlığında “2004” olarak yazılması ve sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte olmayan 765 sayılı TCK.nun 59. maddesinin uygulanması,

2- Oluşa, suçun işleniş biçimine, suç kastının yoğunluğuna ve ele geçen silah sayısına göre temel hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayininde bir isabetsizlik yok ise de; hüküm fıkrasında sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edildiğinin belirtilmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

3- Sanık hakkında suç tarihi itibariyle hükmolunan temel adli para cezasının, 5252 sayılı Yasanın 5/2. madde ve fıkrası uyarınca 450 Lira olması gerektiği gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/1. madde ve fıkrası uyarınca gün adli para cezası belirlenerek fazla para cezası tayini,

4- Sanık hakkında tayin olunan hapis cezası adli para cezasına çevrilirken uygulanan yasa ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

5- Adli sicil kaydında yer alan mahkumiyetlerinin silinme koşulları gerçekleşen sanığın, üzerine atılı suçun maddi zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı da gözetilerek, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları irdelendikten sonra yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunun değerlendirilmesi ve sonucuna göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken, “sanığın, suç nedeniyle meydana gelen zararı aynen iade etmemiş olması, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle sanık tarafından tamamen giderilmediği, ayrıca sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyetinin bulunmuş olması” şeklindeki dosya içeriğine uygun, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde hüküm kurulması,