Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/18869 K.2013/1132

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nun 34/2 ve 232/6. madde ve fıkraları uyarınca kanun yoluna başvurma şekli ve süresinin usulüne uygun bildirilmediği anlaşılmakla, sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 5252 sayılı Yasanın 4 ve 5/2. maddeleri gereğince, suç tarihi itibariyle hükmolunan temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkın da 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca temel cezanın belirlendiği bölümden hapis cezası yanında tayin olunan temel adli para cezasına ilişkin olarak yazılan "365 gün hesabı ile günü 20. YTL üzerinden 7.300.

YTL" ibaresi ile taksitlendirmeye yönelik bölümden "7.300.