Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/28274 K.2013/25864

-Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Başkasına ait banka hesabıyla ilişkilendirilerek sahte banka veya kredi kartı üretilmesi, satılması, devredilmesi, satın alınması veya kabul edilmesi 5237 sayılı TCK.nun 245/2. maddesinde, sahte banka veya kredi kartını kullanarak kendisine veya bir başkasına yarar sağlanması ise anılan maddenin 3. fıkrasında birbirinden bağımsız ve ayrı ayrı suçları oluşturduğu cihetle, sanığın sahte belgelerle adı geçen bankalara müracaatla kredi kartı düzenletme ve bu kredi kartları ile yarar sağlama eylemlerinin de TCK. nun 245/2 ve 245/3. maddelerinde yazılı birbirinden bağımsız ve ayrı ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden, her bir banka yönünden tek suç kabulü ile yazılı şekilde hükümler kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

I- Sanık hakkında “banka veya kredi kartının kötüye kullanılması” suçlarından kurulan mahkümiyet ve “resmi belgede sahtecilik” suçlarından kurulan beraat hükmünün temyizinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları ile katılan vekilinin resmi belgede sahtecilik suçunun sabit olduğuna ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMA- SINA).

II- Sanık hakkında “dolandırıcılık” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyizinde

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 29.01.2013 gün, 2012/15-1364 -2013/51 esas-karar sayılı kararında açıklandığı üzere, TCK.nun 5377 sayılı Kanunun 19. maddesiyle değişik 158. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde yazılı “adli para ce- zasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz” hükmü gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,