Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/7224 K.2012/31893

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa verilen gün para cezası adli para cezasına çevrilirken dayanak kanun ve maddesinin TCK.nun 52/2. olarak gösterilmemesinin mahallinde ilavesi mümkün görülmüş; verilen cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken sanığın bir daha suç işlemeyeceği konusunda mahkemede olumlu kanaat oluşmadığının belirtildiği gözetildiğinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdiri sonuç itibariyle doğru görüldüğünden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı