Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/10681 K.2013/21115

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın ev yaparak tecavüz ettiği iddia ve kabul olunan 466 parsel sayılı taşınmazın; aynı gün temyiz incelemesi yapılan diğer dosyalarda mevcut tapulama tutanakları ile bilirkişi raporlarına göre, köy merası iken Aydın Valiliği İl İdare Kurulu'nun 22.12.1988 tarihli kararı ile köy yerleşim alanı olarak kabul edilerek köy yerleşim planının onaylanması üzerine 442 sayılı Köy Kanunu'nun 5178 sayılı Kanunla değişik ek: 12 maddesinin 1. fıkrası uyarınca mera vasfını kendiliğinden kaybettiği ve 4342 sayılı Mera Kanunun 14. maddesinde, meranın hazine adına tescilinin yapılması gerektiğinin belirtilmesi karşısında;

hüküm tarihinde yürürlükte olan 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1. madde ve fıkrası gözetildiğinde sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre;

a- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,