Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/14837 K.2014/17606

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın 113 nolu mera parseline tecavüzü nedeniyle kurulan hükmün incelemesinde;

5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığı anlaşıldığından sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), mercide yanılma nedeniyle CMK.nun 264. maddesi gözetilerek sanığın isteminin itiraz olarak kabulü ile gereğinin mahallinde yerine getirilmesine,

2- Sanığın 877, 878, 879 nolu mera parsellerine tecavüzü nedeniyle kuru- lan mahkumiyet hükmünün incelemesine gelince;

878 nolu mera parselinde mahkemece yapılan keşif sırasında Ç.. köyü muhtarının mahalli bilirkişi olarak dinlenilmediği anlaşılmakla tebliğnamede yer alan (2) nolu bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a- Suç tarihinin temadinin kesildiği iddianame tarihi olan 16.12.2011 olacağı gözetilmeden gerekçeli karar başlığında 22.09.2011 olarak yanlış yazılması,

b- D.. ilçesi Ç.. Beldesi Ç.. Köyü'nde bulunan 877,

878 ve 879 nolu mera parsellerine ev ve ahır yapmak, bahçe olarak kullanmak suretiyle tecavüzde bulunduğu anlaşılan sanığın mera parsellerine farklı tarihlerde tecavüz edip etmediği araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,