Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/6610 K.2013/20668

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 4 tam gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.12.2008 tarihli ve 2008/32 esas, 2008/761 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip,

sanık müdafiinin 15.10.2012 tarihli dilekçesi ile 14.03.2009 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1. maddesi uyarınca sanığa yüklenen eylemin suç olmaktan çıkarıldığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi talebinin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 17.10.2012 tarihli ve 2008/32 esas, 2008/761 sayılı ek kararına sanık müdafiinin 09.11.2012 tarihli dilekçesi ile itiraz edilmesi üzerine,

itiraz konusunda karar verilmesine yer olmadığına dair (MANAVGAT) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.11.2012 tarihli ve 2012/383 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre sanık müdafiinin 15.10.2012 tarihli dilekçesi ile, hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren kanunun lehe hükümlerinin uygulanma- sını talep ettiği ve mahkemesince 17.10.2012 tarihli karar ile bu talebin reddedildiğinin anlaşılması karşısında, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.01.2012 tarihli ve 2011/399 esas, 2012/2403 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları da dahil kesinleşen hükümlerde 01.06.2005 tarihinden sonra yürürlüğe giren Kanunların hükümlü lehine olup olmadığının belirlenmesi için yapılan uyarlama yargılamasında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 gün,

2011/3-66 esas, 2011/96 sayılı kararında belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanun'un 98. maddesinin uygulanması gerektiği ve verilen karar aynı Kanun'un 101/3. maddesi uyarınca itiraza tâbi olduğundan, merci Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesince sanık müdafiinin 09/11/2012 havale tarihli itirazı hakkında bir karar verilmesi yerine,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 21.02.2013 gün ve 12312 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 18.03.2013 gün ve KYB/2013-77100 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2008/250 esas, 2009/13 sayılı kararı ile 17.02.2009 gün, 2009/36-35 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5237 sayılı Yasanın 7. maddesinde tanımlanan lehe yasanın geçmişe yürümesi ilkesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun önceki hükümlere de uygulanması doğaldır.

Kaldı ki, Yasa koyucu da olası tartışmaları engellemek için 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın geçici 1. maddesinin 2. fıkrasında bu hususu. “Bu Kanun yürürlüğe girdiği tarihten önce kesinleşmiş ve infaz edilmekte olan mahkûmiyet kararları hakkında, lehe kanun hükümleri, hükmü veren mahkemece 13.12.2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98 ilâ 101 inci maddeleri dikkate alınmak ve dosya üzerinden incelenmek suretiyle belirlenir.

Ancak, hükmün konusunun herhangi bir inceleme, araştırma, delil tartışması ve takdir hakkının kullanılmasını gerektirmesi halinde inceleme, duruşma açılmak suretiyle yapılabilir” hükmü ile yasal bir çözüme kavuşturmuştur.

Sanık müdafiinin 15.10.2012 tarihli dilekçe ile, hükmün kesinleşmesinden sonra 5841 sayılı Çeşitli Yasalarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1. maddesi uyarınca sanığa yüklenen eylemin suç olmaktan çıkarıldığı, bu nedenle beraat kararı verilmesi gerektiği talebi üzerine mahkemece red kararı verilmesi nedeniyle bu karara yönelik merci ağır ceza mahkemesine vaki itiraz üzerine,

"Sanık hakkında Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen red kararı lehe yasa ile ilgili olup 5275 sayılı CİGK.nun 98 ve 101/3 maddesi uyarınca itiraza tabi olup, merci Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesince itiraz hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,