Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2016/9307 K.2018/2094

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanıklar ... ve ... haklarında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanıklar hakkında tayin edilen adli para cezalarının nevine ve miktarlarına göre hükümler, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanık ... ve sanık ... müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında 6136 sayılı yasaya muhalefet suçundan, sanık ... hakkında ise genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ... ve sanık ... müdafiinin, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

III- Sanıklar ... ve ... haklarında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde ise;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK.nun 151/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,