Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2017/9046 K.2019/9763

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıklar ... ve ... hakkında ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Kasten yaralama suçundan mağdur sanık ...'in davaya katılma hakkı bulunmaması nedeniyle temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, mağdur sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında ... ve ...'i yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında yaralama suçundan tayin edilen adli para cezasının nevine ve miktarına göre hüküm, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3- Sanık ... hakkında ...'ya yönelik iftira suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde ise;

Sanığın 04.07.2014 tarihli polis ifadesinde kayınbiraderi ...'nın kavga sırasında cebinden dışarı sarkan 4500 Euro'yu ve iki adet cep telefonunu alıp cebine koyduğunu söyleyip ardından 14.10.2014 tarihinde Cumhuriyet Savcılığında verdiği ifadesinde ise; parayı aracında bulduğunu,telefonları da karakolda polislerin kendisine teslim ettiğini beyan edip gerçeği söylemesi karşısında TCK. 269/2 madde ve fıkrası uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,