Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2018/10606 K.2019/9077

İftira suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 267/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Gaziosmanpaşa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/04/2017 tarihli ve 2015/849 esas, 2017/291 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 269. maddesinin 3-a fıkrasında yer alan "Etkin pişmanlığın; a) Mağdur hakkında hükümden önce gerçekleşmesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisi indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2015 tarihli ve 2013/532 esas, 2015/84 karar sayılı dosyasında isminin ... olduğunu söylemesi üzerine hakkında suç duyurusu yapılarak iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

anılan dosyanın 06/06/2014 tarihli duruşmasında kardeşi ...'ın kimlik bilgilerini kullandığını ve sanığın kendisi olmadığını söylemesi karşısında, hükmolunan cezadan indirim yapılması gerekirken sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15/10/2018 gün ve 2017-8046 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/10/2018 gün ve KYB/2018-84571 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin 27.04.2017 tarihli hükmünün sanığın SEGBİS ile yüzüne karşı verilerek temyiz süresinin tebliğ ve tefhim tarihinden itibaren başlayacağının belirtildiği ancak, sanığa gerekçeli karar tebliğ edilmeden 27.05.2017 tarihinde kararın kesinleştirildiği, 5271 sayılı CMK.nun 34/2. ve 232/6.madde ve fıkralarına göre hüküm fıkrasında, verilen karara karşı kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı ve başvurma olanağı var ise süresi, mercii ve şekillerinin, tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekliliği gözetildiğinde, söz konusu kararın usulüne uygun olarak kesinleşmediği ve kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağı anlaşıldığından,