Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/12405 K.2022/11724

Gereği görüşülüp düşünüldü: Oluş ve kabule göre;

Yolda yürümekte olan katılanı evine bırakmayı teklif ederek aracına bindiren sanığın evin yakınında durmayıp hızla yola devam etmesi üzerine katılanın direksiyona ve el frenine müdahale ederek aracın durmasını sağlayıp araçtan indiği ve oğluna telefon ederek yardım istediği sırada, sanığın yeniden onu bindirmeye çalıştığı, elinden aracın içine doğru çektiği, aracı hareket ettirdiği,

sürüklenmesi sonucu yaralanan katılanın oğlunun olay yerine gelmesiyle sanığın olay yerinden kaçtığı olayda, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama şeklindeki hukuki anlamda tek fiil oluşturan eylemlerinin TCK'nın 44. maddesi uyarınca bir bütün olarak cebirle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturup, en ağır cezayı gerektiren TCK.nın 109/2. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken, fiil ve nitelik yönünden bölünerek yaralama ve basit kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle CMK'nın 225/1. maddesine aykırı davranılması,