KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2019/23275 E., 2022/19841 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Aralık 2022
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Parada sahtecilik, iftira
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1- Sanık hakkında parada sahtecilik suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde :
Sanığın 19.07.2012 tarihinde parada sahtecilik eylemi nedeniyle yakalanıp serbest kaldıktan sonra, 31.07.2012 tarihinde sahte parayı tedavüle sürmeye çalışması eyleminin, fiili kesintinin gerçekleşmiş olması nedeniyle ayrı bir suç oluşturduğu gözetilerek iki kez cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, hatalı değerlendirme sonucu eylemlerin tek kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre; sanığın temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,
2- Sanık hakkında başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde :
Anayasa Mahkemesi'nin, 02/08/2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21/04/2022 gün ve 2020/87 esas, 2022/44 sayılı kararı ile ; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan " ... kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış... " ibaresinin "... seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2019/23275, K. 2022/19841, 27 Aralık 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama