Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/24154 K.2021/3233

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre tebligat, "tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır" hükmü gereği, sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşmada bildirdiği adresine tebligat yapılmadan doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca tebliğ edilmesinin hukuki sonuç doğurmayacağı, bilinen en son adresine çıkartılan tebligat yerine MERNİS adresine 07.10.2015 tarihinde yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu cihetle; öğrenme üzerine adı geçen sanığın anılan kararı yasal sürede temyiz ettiğinin ve mahkeme tarafından verilen 23.10.2015 tarihli ek kararının da hukuka aykırı olduğunun anlaşılması karşısında; ek kararı kaldırılarak temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık ve suça sürüklenen çocuklar tarafından katılanın hile kullanılarak evinin önünden araçla alınıp binaların bittiği yere götürüldükten sonra darp edildiği, olayda sanık ve suça sürüklenen çocukların cinsel amaçla hareket ettiklerine dair delil elde edilemediği ve her ne kadar tebliğnamede cezanın teşdiden uygulanması gerektiği talep edilmiş ise de cezanın mahkemece zaten teşdiden uygulanmış olduğu anlaşılmakla; Mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik olmadığından Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun,