Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/26245 K.2020/1093

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Zorunlu müdafiliğe ilişkin CMK.nın 150. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 18.03.2008 tarih 2008/9-7-56, 21.12.2010 tarih, 2010/11-251-267 ve 20.03.2012 gün 2011/6-235-2012/110 esas ve karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “Kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu müdafiye yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı;

bu durumda zorunlu müdafinin, sanığın lehine bazı işlemler yapmış, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığa da tebliğ edilmesi ve onun tarafından temyiz dilekçesi verilmesi halinde, isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” belirtilmesi karşısında; sanığın İstanbul’da ikamet ettiği, talimatla savunmasının alındığı, Av. ...’in kendisini müdafii olarak temsil ettiğinden haberi olmadığı, buna dair dosyada belge ve bilgiye de rastlanmadığı, anılan kararın sanığa kalemde bizzat tebliğ edildiği 20.05.2015 tarihinde ayrıca hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla; sanığın yaptığı temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek,

temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın kaldırılarak yapılan incelemede;

1- Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ...’in atılı suçu işlemediğine, mağdurun kendi rızasıyla geldiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanık ... müdafiinin suçun sübutuna, eksik soruşturma yapıldığına, katılan vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;