Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/3256 K.2021/15356

Gereği görüşülüp düşünüldü: I)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde; Sanık hakkında kasten yaralama suçundan tayin edilen adli para cezasının nevine ve miktarına göre hükmün, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanık müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, II)Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın, olay günü akşam vakti özel eğitim merkezinden gelip yolda oyun oynamakta olan mağduru yanına çağırıp kolundan tutarak, inşaatında hırsızlık olduğunu, boruların çalındığını söyleyerek elindeki plastik boru ile mağdura vurmaya başladığı, mağdur ağladığı ve kendisinin bir şey çalmadığını söylediği halde vurmaya devam ettiği, ardından mağdurun kolundan zorla tutarak inşaatın yanındaki berbere ve başka kişilere de mağdurun hırsız olup olmadığını sorduğu, hırsızlık yapmayacağına dair yanıtlara rağmen yine mağduru zorla söz konusu inşaata götürerek orada bir süre daha cebirle alıkoyduğu,

bu sırada elindeki demir makasının künt tarafı ile mağdurun kafasına vurduğu, olay devam ederken mağdurun annesi olan katılanın, komşuların haber vermesi üzerine olay yerine geldiğinde mağdurun sanık tarafından kolu kıvrılmış bir şekilde tutulduğunu gördüğü, bırak demesi üzerine sanığın mağduru bıraktığı somut olayda; sanığın eyleminin kül halinde TCK'nın 109/2, 109/3-a-f maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek cezalandırılması yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,