Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/6587 K.2022/5138

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın suç tarihinde eski kız arkadaşı olan mağdureyi darp edip zorla araca bindirdikten sonra kendisine ait işyerine götürdüğü sırada alınan doktor raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde darp ettiği,mağdureyi işyerinde 1 saat boyunca alıkoyduğu,

hürriyetini kısıtladığı zaman dilimi içerisinde ''seni öldüreceğim'' diyerek tehdit ettiği, mağdurenin polise gideceğini söylemesi üzerine ise temyize gelmeyen ve hakkında beraat kararı verilen sanık ... tarafından polis merkezine bırakıldığı olayda, tehditin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olması nedeniyle sanığın eyleminin kül halinde cebir ve tehdit kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, sanığın 5237 sayılı TCK.nın 44. maddesi uyarınca en ağır suç olan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması yerine, sanık hakkında ayrıca tehdit suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ise,

2) Suç tarihinde engel sabıkası bulunmayan sanık hakkında 5271 sayılı CMUK.nın 231/6-b madde, fıkra ve bendi uyarınca, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda oluşan kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 6545 sayılı Yasanın 72. maddesi ile değişik ve suç tarihi itibariyle uygulanması mümkün olmayan CMUK.nın 231. maddesinin 8. maddesine dayanılarak "Sanık hakkında öncesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı

bulunduğundan ve şartları bulunmadığından CMUK.nın 231/5. maddesinin takdiren uygulanmasına yer olmadığına," şeklinde yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,