Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12615 K.2023/4722

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 23.11.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında parada sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2.Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sahte parayı muhafaza eden sanığın 5237 sayılı Kanun'un 197 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın eşi tanık F.E. 'nin ihbarı üzerine, sanığın ikametlerinde yapılan aramada sahte ve iğfal kabiliyeti bulunan 9 adet ABD Dolarının ele geçirildiği, sanığın kendisine ait olduğunu kabul ettiği sahte paraları muhafaza ederek atılı suçu işlediğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

İhbar, araştırma tutanağı, ... Bankası raporu ve tüm dava dosyası kapsamına göre; Sanığın çalışmasının karşılığı olarak aldığı paranın sahte olduğunun anlaşılması üzerine işvereni olan M.Ç 'yi arayarak görüştüğünü, bu parayı işverene karşı delil olarak kullanmak üzere evinde sakladığını beyan etmesine rağmen savunmasının devamında işverenin açık kimlik, adres ve telefon bilgilerini bilmediğini söyleyerek kendi içerisinde çelişkiye düştüğü gibi, olay bu şekilde kabul olunsa dahi paranın sahteliğini bildiği halde adli makamlara başvurmak yerine evinde muhafaza ettiği, bu suretle yüklenen suçu işlediği anlaşıldığından, Mahkemenin kabul ve uygulaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR