Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/14406 K.2023/1881

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 17.06.2015 tarihli iddianamesi ile başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 nci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2.Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında belirtilen suçtan aynı Kanun'un 245 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği masum olduğuna ve cezayı hak etmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığının 17.06.2015 tarihli iddianamesinde sevk maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 245 nci maddesinin birinci fıkrası gösterildiği halde ek savunma hakkı verilmeden aynı Kanun'un 35 inci maddesi uygulanmaksızın mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesine aykırı olarak sanığın savunma hakkı kısıtlanmıştır.

V. KARAR