Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/15419 K.2023/7567

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 11.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'un temyiz isteği, müştekinin şikayetten vazgeçtiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, şayet beraat kararı verilmeyecekse lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir. 2. Sanık ...'un temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. 3. Sanık ...'un temyiz isteği, suçun unsurlarının oluşmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, müştekinin, yaşlı biri ile evlendirilmek istenmesi üzerine evden kaçtığı, babası olan sanık ... ile kardeşleri olan sanıklar ... ve ...'un müştekinin çalıştığı kafeteryaya giderek müştekiyi zorla arabaya bindirerek götürmek istedikleri sırada görevlilerce müdahale edildiğine ilişkindir.

2. Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 06.11.2015 tarihli adli raporda, müştekinin mevcut yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu ve hayati tehlikesinin bulunmadığı belirtilmiştir.

3. Görevlilerce düzenlenen 04.06.2015 tarihli tutanakta, ... Kafe adlı işyerinde bulunan bir bayanın yardım istediği ihbarı üzerine olay yerine gidildiğinde, ..., babası ... ile kardeşleri ... ve ...'un kendisini darp ederek götürmeye çalıştıklarını beyan etmesi üzerine ..., ... ve ...'un Polis Merkezine götürüldüğü belirtilmiştir.

4. Sanıkların tevil yollu ikrar içeren savunmaları mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'un üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu birden fazla kişi tarafından birlikte ve alt soya karşı işlemesi karşısında, temel ceza belirlenirken 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince aynı Kanunun 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b ve e) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklar ... ve ... hakkında, mağdure ile kardeş olmaları nedeniyle uygulama koşulları oluşmayan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinin uygulanması sonuca etkili görülmemiştir.

1. 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olmayıp re'sen takibi gerektiren suçlardan olması ve hükmedilmesi halinde şuç işlemekten çekineceğine ilişkin olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle lehe hükümlerin uygulanmamasına ilişkin sanıklar ... ve ...'un temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen tutanak, adli rapor, sanık savunmaları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların cebir ve şiddet kullanarak atılı suçu işlediklerine dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri hususu dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar ..., ... ve ...'un yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR