Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/16529 K.2023/4421

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alanya Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Alanya 2. Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli kararı ile a. Sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına b. Sanığın mala zarar verme suçundan 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, bir sebep içermemektedir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın 429 ada 241 nolu parsel üzerinde yer alan evine teras yaptırarak komşu arazi olan 429 ada 10 nolu parsel sahibi katılanın arazisine tecavüz ettiği ve katılanın sınırları belirlemek için diktiği tel örgülü direkleri yerinden söktüğü iddiasına ilişkindir. 2. Atılı suçlarınn uzlaşmaya tabi olmasına karşın uzlaşma hususu taraflara sorulmamıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen 5237 sayıl Türk Ceza Kanunu'nun 154 üncü maddesi birinci fıkrası kapsamındaki hakkı olmayan yere tecavüz suçu ile birlikte işlenen Türk Ceza Kanununun 151 inci maddesi birinci fıkrası kapsamındaki mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak her iki suçla ilgili olarak uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR