Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/18718 K.2023/713

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bartın Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2013 tarihli iddianamesiyle sanığın iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 kez cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Bartın Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2014 tarihli ve 2013/302 Esas, 2014/353 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, ikinci

fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 kez hükmolunan 1 yıl 3 ay hapis cezasının 5271 sayılı Kanun’un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz olunmadan 04.09.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesinin sekizinci fıkrası gereğince uygulanan 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasten ... bir suç işlemesi nedeniyle Bartın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2015 tarihli ve 2015/223 Esas, 2015/594 Karar sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2016 tarihli ve 2016/52 Esas, 2016/401 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan hüküm açıklanarak, 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 kez 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık hükmün lehine bozulması gerektiğine dair süre tutum dilekçesi niteliğinde temyiz dilekçesi sunmuştur. Mahkemece yapılan tebligata rağmen gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmamıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, emniyete başvurarak müşteki ... ve annesi katılan ...'nin iş yerine gelerek işyerindeki buzdolabı, masa, sandalye, bardak vesair eşyalara zarar verdiklerini belirterek katılan ve müştekiye iftira ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Olay ... ve tespit tutanağında kahvehanedeki 1 masa ve 4 sandalye ile buzdolabının devrilmiş olduğu, lavabo içerisinde kırılmış çay bardağı ve tabaklarının olduğu ve çaydanlığın da devrilmiş olduğu tespit edilmiştir.

3. Tanık A.H mahkeme beyanında; sanığın yanında çalıştığını, müşteki ... ve katılan ...'nin kahvehanede herhangi bir şeye zarar vermediğini, hiçbir şeye dokunmadıklarını, olayı sanığa anlatınca sanığın buzdolabını devirip eşyalara zarar verdiğini sonra da şikayetçi olduğunu belirtmiştir.

4. Tanık Ş.O.' da kızı ...'yi ambulansa yetiştirmek isterken bardaklara dirseğinin çarpıp bir kaçının kırıldığını, katılan ile müştekinin kahvehanedeki diğer eşyalara zarar vermediğini beyan etmiştir.

5. Bu açıklamalar doğrultusunda katılan ile müştekinin atılı suçu işlemediği anlaşıldığından 09.04.2013 tarihinde mala zarar verme suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen karar tarihi olan 09.04.2013 yerine, 29.03.2013 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

2. Tanıklar A.H. ve Ş.O. beyanları, müşteki ve katılan ifadeleri, olay ... tespit tutanağı, takipsizlik kararı ve dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın yetkili makamlara şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını sağlamak için hukuka aykırı bir fiil isnat ettiğinin anlaşıldığı, katılan ve müşteki hakkında mala zarar verme suçundan kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi karşısında, sanığa yüklenen eylemin iftira suçunu oluşturduğuna yönelik mahkeme kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin

sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. 4. Suçu aynı kasıtla ve ... eylemle birden çok mağdura yönelik işlemiş olduğu anlaşılan sanık hakkında, bir ... iftira suçundan hüküm tesis edilip cezanın 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca arttırılması gerekirken, yazılı şekilde her bir mağdura yönelik eyleminden dolayı ayrı ayrı mahkumiyet hükmü tesis edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR