Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/2214 K.2020/16771

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yoklukta verilen hükme yönelik temyiz talebi ile birlikte talep ettiği eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin CMK.nın 42/1. maddesine göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay'a ait olduğu anlaşılmakla; sanığın daha önceden usulüne uygun tebligat yapılmayan adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan 06.01.2015 tarihli gerekçeli karar tebliğinin hukuken geçerli bulunmadığı ve öğrenme üzerine yapılan temyiz süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, mağdurun kredi kartının değişik zamanlarda birden fazla kullanıldığının anlaşılması karşısında, TCK.nın 245/1. madde ve fıkrası gereği tayin olunan cezadan TCK.nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılmaması ve TCK.nun 155/1. maddesinde, hapis cezasının alt sınırının 6 ay olduğu ve temel ceza tayin edilirken hapis cezası yanında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.