Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/4461 K.2021/5543

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile sanığın telefonda arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde sanığın Mersin iline mağdurenin yanına gittiğinde mağdureyle birlikte kaçmaya karar verdikleri, sanık ile mağdurun beraber İncesu İlçe’sinde bulunan sanığın evine gittikleri, üç gün birlikte sanığın evinde kaldıktan sonra bulunmaları şeklinde gerçekleşen olayda;, dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı kararları nazara alındığında,

onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1,3-f,5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek suça sürüklenen çocuğun TCK.nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,