Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/4522 K.2023/2439

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 14.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesi delaletiyle 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesi ve ayrıca sanık ... hakkında 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına;

kasten yaralama suçundan aynı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz itirazları somut bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, mağdure ile sanık ... arasında ilişki bulunduğu, bu ilişkinin sanık ...'in eşi olan sanık ... ve teyzesi sanık ... tarafından öğrenildiği, sanıkların, mağdure Gamze ile sanık ...'i yüzleştirmek üzere, yaptıkları plan dahilinde mağdureyi avukatıyla görüştürme bahanesiyle olay yerine götürdükleri, sanıklar arasındaki anlaşma gereği bir süre sonra sanık ...'in de olay yerine geldiği, mağdureyi cam parçası ve sigara ile kasten yaraladıkları, sanık ...'in kemerle mağdureyi tehdit ettiği, bu sırada devriye görevi yapan polis memurlarının olaya vakıf olması üzerine mağdurenin polis tarafından kurtarıldığı olaya ilişkindir.

2. Selahaddin Eyyûbi Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 04.06.2015 tarihli raporda, mağduredeki mevcut yaralanmaların basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir olduğu bildirilmiştir.

3. Kolluk tarafından düzenlenen 04.06.2015 tarihli tutanak dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre, mağdure ile sanık ... arasında ilişki bulunduğu, bu ilişkinin sanık ... ve teyzesi sanık ... tarafından öğrenildiği, sanıkların, mağdure Gamze ile sanık ...'i yüzleştirmek üzere, yaptıkları plan dahilinde mağdureyi avukatıyla görüştürme bahanesiyle olay yerine götürdükleri, sanıklar arasındaki anlaşma gereği bir süre sonra sanık ...'in de olay yerine geldiği,

sanıkların mağdurenin kolunu cam parçası ile kesmek ve sigara bastırmak suretiyle basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde kasten yaraladıkları, sanık ...'in kemerle mağdureyi tehdit ettiği, bu sırada devriye görevi yapan polis memurlarının olaya vakıf olması üzerine mağdurenin polis tarafından kurtarıldığı anlaşılmakla, sanıkların eylemlerinin kül halinde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan cebir ve tehdit uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama derecesine varmayan kasten yaralama fiilinin suçun unsuru olduğu,

ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

V. KARAR