Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/4704 K.2021/16029

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile sanık ... arasında gönül ilişkisi olduğu, olay tarihinde sanık ...'ın kardeşi olan sanık ...'ün mağduru arayarak kardeşi Murat ile buluşturacağını söyleyerek evden kaçmasını istediği,

bunun üzerine mağdurun 14.05.2012 tarihinde okula gitmeyip sanık ... ile buluştuğu, sanık ...'ün mağduru alarak 16.05.2012 tarihine kadar akraba ve tanıdıklarının yanında tuttuğu, 16.05.2012 tarihinde sanık ...'ın mağdurun yanına gelmesi ve 17.05.2012 tarihinde ailesine teslim etmesi şeklinde gerçekleşen olayda;, dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı,

niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 109/1,3-f,5 ve 110. maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK.nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi,