Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/4759 K.2023/1993

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının 29.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Kahramanmaraş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 110 uncu maddesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 40 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği

1. Sanık hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğine, 2. Şartları oluşmadığı halde, sanığın cezasında etkin pişmanlık hükümleri uyarınca indirim yapıldığına, 3. Sonuç hapis cezasının 1 yıl 1 ay 10 gün yerine, 40 ay olarak yanlış hesaplandığına, İlişkindir.

B. Sanığın temyiz isteği

1. Olay günü mağdure tarafından çağrıldığına, 2. Soyut iddia dışında delil bulunmadığına, 3. Mağdureyi zorla arabaya bindirmeye çalışmadığına, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, aralarında önceye dayalı arkadaşlık ilişkisi bulunan mağdureyi kolundan tutmak suretiyle, cebirle götürerek alıkoyması, mağdurenin bir fırsatını bularak olay yerinden kaçmasına ilişkindir. 2. Kahramanmaraş N. Fazıl Şehir Hastanesi tarafından düzenlenen 18.07.2015 tarihli raporda, mağduredeki mevcut yaralanmanın basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir olduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurenin aşamalardaki beyanları, sanığın savunması ve tüm dava dosyası kapsamına göre, sanığın aralarında önceye dayalı arkadaşlık ilişkisi bulunan mağdurenin araçla yolunu kestiği, mağdureden arabaya binmesini istediği, mağdurenin rızasıyla sanığın aracına bindiği, bir süre sonra sanığın sinirlenip cep telefonunu kırması üzerine araçtan indiği, daha sonra sanığın tekrar yürüyerek yanına doğru geldiği, bu durumu gören mağdurenin kaçmaya başladığı, sanığın arkasından gelerek bileğinden tutup götürdüğü, mağdurenin direndiği, bir süre sonra sanığın bileğini gevşetmesi üzerine, bir fırsatını bularak kaçtığı anlaşılan olayda, Kahramanmaraş N.

Fazıl Şehir Hastanesi tarafından düzenlenen 18.07.2015 tarihli rapora göre, sanığın eylemi neticesinde mağdurenin şahsında zarar meydana geldiği ve mağdurenin kendi çabaları sonucunda kaçarak kurtulduğu hususları gözetildiğinde, sanık hakkında şartları oluşmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabule göre de; sanık hakkında atılı suçtan hüküm kurulurken, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 110 uncu maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden, aynı Kanun'un 62 nci maddesi gereği indirim yapıldığı sırada hapis cezasının 1 yıl 1 ay 10 gün yerine 40 ay olarak fazla belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kahramanmaraş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,