Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/5038 K.2023/2473

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Serik Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kara ulaşım araçlarını kaçırma veya alıkoyma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Serik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kara ulaşım araçlarını kaçırma veya alıkoyma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz sebepleri; talimat mahkemesince beyanlarının alındığına, esas mahkemesinde iddialarını ileri süremediğine ve suçun unsurlarının oluştuğuna, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, taksi şöförü olan sanığın, marketten su almak amacıyla taksi durağına ayrılmış alana park etmesi nedeniyle taraflar arasında çıkan tartışmada, sanığın katılandan aracını park ettiği yerden çekmesini istediği, katılanın ise aracını çekmeyerek markete girmesi üzerine sanığın aracını olayın gerçekleştiği park alanının giriş kısmına park etmesi nedeniyle katılanın park alanından çıkamadığı iddiasına ilişkindir.

2. Dosya içerisinde, katılanın ihbarı üzerine olay yerine gelen Jandarma görevlilerince düzenlenen herhangi bir tutanak olmadığı, katılan tarafından çekilen resimlerde ise, sanığın parkettiği aracın katılanın aracının çıkmasına engel olacak şekilde park edilip edilmediği belirlenememiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılanın talimat ile beyanlarının alınmasının usule uygun olduğu, esas mahkemesince beyanlarının alınması mecburiyetinin bulunmadığı gözetildiğinde, katılanın bu yöndeki temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2. Olaylar ve olgular bölümünde bahsedilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, katılanın ibraz ettiği fotoğraflardan katılana ait aracın bulunduğu yerden çıkışının kesin olarak engellendiği sonucuna varılamamış olup, sanığın, katılanın aracının çıkışını engellemek için mi yoksa başka park edecek yer kalmadığı için mi park yeri girişine bıraktığı hususunda kesin bir delile ulaşılamadığı ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verildiğine ilişkin Mahkemenin kabulü karşısında, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,

Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin de reddine karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR