Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/5948 K.2023/3911

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 06.08.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Küçükçekmece 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli kararı ile kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan neticeten belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, 1. Mağdureyi zorla arabaya bindirmeye çalışmadığına, 2. Mağdure ile konuşmaya çalıştığına, 3. Yüksek sesle konuştukları sırada servis şoförünün gelmesi üzerine ayrıldıklarına, 4. Mağdurenin şikayetinden vazgeçtiğine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın aralarında önceye dayalı arkadaşlık ilişkisi bulunan mağdurenin, tekrar arkadaşlıklarını devam ettirmesi için ona ısrarla telefon ettiğine, sık sık okulunun önüne giderek mağdure ile konuşmaya çalıştığına, son olarak olay günü bu tekliflerini kabul etmemesi üzerine mağdureyi zorla arabaya bindirmeye çalıştığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan hüküm yönünden

Şikayetçi ...'un hükümden sonra verdiği 30.03.2016 havale tarihli dilekçe ile şikayetten vazgeçtiğini bildirmiş olması karşısında, atılı suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sanığın şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorulduktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu bozma nedeni olarak görülmüştür.

B. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

1. Sanığın aşamalarda, olay günü mağdure ile sadece konuşmak istediğini, mağdureyi zorla tutup araca bindirmeye çalışmadığını savunması ve kovuşturma aşamasında beyanı alınmayan mağdurenin hükümden sonra göndermiş olduğu dilekçe ile sanığın olay günü kendisini zorla arabaya bindirme teşebbüsünde bulunmadığını iddia etmesi karşısında, kovuşturma aşamasında dinlenilmesinden vazgeçilen mağdurenin beyanı alınıp, soruşturma aşamasındaki beyanında, olay sırasında yanında olduğunu beyan ettiği tanık İ. N. Y.'in ve kendilerine müdahale ederek olayı sonlandıran servis şoförü tanık T.Ö.'nin ifadelerine başvurulduktan sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabule göre de; hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilen sanık hakkında belirlenen denetim süresinin, mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağı gözetilmeden, neticeten belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verilen sanık hakkında 1 yıl denetim süresinin belirlenmesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR