Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/5954 K.2023/4200

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve silahla tehdit suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Ödemiş 3. Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, silahla tehdit suçundan 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, suç kastının bulunmadığına, verilen cezaların haksız olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sokakta yürüyen ve birbirlerinin akrabası olan mağdur ile katılanların arkasından motosikletiyle gelen sanığın, belirlenemeyen bir nedenle mağdur ve katılanlara yanında taşıdığı ele geçirilemeyen silahı göstermesi üzerine mağdur ve katılanların kaçtığı, sanığın katılan ...'in peşinden gidip onu zorla ve silah kullanarak motosikletine bindirmeye çalıştığı, katılan ...'in direnmesi ve olay yerine kısa süre sonra polis gelmesi nedeniyle sanığın eylemini yarıda kestiği bu suretle silahla tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında mağdur ... ve katılan ...'ye yönelik eylemi nedeniyle silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi ve 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada, sonuç hapis cezasının 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay belirlenmek suretiyle eksik ceza tayini,

Sanığın üzerine atılı suçu çocuğa karşı ve silahla işlemesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Cebir ve tehditle gerçekleştirildiği kabul edilen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda temel ceza belirlenirken doğrudan 5327 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası yerine, önce 109 uncu maddenin birinci fıkrası, sonra ikinci fıkrasının uygulanması suretiyle kademeli uygulama yapılması,

Sanığın, ele geçirilemeyen silahla olay tarihinde 13 yaşında olan mağdur ...'i tehdit ederek motosikletine bindirmeye çalıştığı ancak mağdurun direnmesi üzerine eylemini yarıda bırakmak zorunda kaldığı anlaşılan ve özellik arz etmeyen somut olay bakımından gerekçesiz bir şekilde teşebbüs hükümleri uyarınca en üst sınırdan indirim yapılması, hususları aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mağdur ve katılanların aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, sanığın aşamalardaki savunmaları, katılan ... ile ilgili alınan doktor raporu ve tüm dava dosyası kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun genel kastla işlenen suçlardan olduğu, özel kast aranmadığı da dikkate alınarak, sanığın, suç kastının bulunmadığına, verilen cezaların haksız olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir.

V. KARAR