Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/6866 K.2023/3082

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 31.01.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci, dördüncü, altıncı fıkrası, 43, 53 ve 63 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2011/66 E. sayılı dosyasında 28.03.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca 15 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.03.2013 tarihli kararı Yargıtay 14. Ceza Dairesi(Kapatılan) tarafından 20.03.2014 tarihinde onanmış, hüküm kesinleşmiştir.

4. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2011/66 E. sayılı dosyası kapsamında yapmış olduğu suç duyurusu ile İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturma işlemlerine başlanılmış, 03.11.2015 tarihli iddianame ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci, üçüncü, beşinci fıkraları, 43, 53 ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

5. İskenderun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci, üçüncü ve beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; 1.Atılı suçu işlemediğine, 2. Mağduru alıkoymadığına, Vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın mağdur ...'a karşı olay tarihi olan 21.09.2010 günü ve daha öncesindeki tam olarak tespit edilemeyen farklı tarihlerde organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı ile şüpheliye isnat edilen suçun mağdurun engelli olması nedeniyle aynı zamanda kişiyi hürretinden yoksun bırakma suçunu oluşturması hususuna ilişkindir. 2. Sanık savunmalarında, söz konusu olay günü ve daha öncesinde mağdura cinsel istismarda bulunmadığını ve mağduru alıkoymadığını beyan ederek üzerine atılı suçu reddetmiştir. Suçun sübutuna ilişkin deliller İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2011/66 E. sayılı dosyası kapsamında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Mağdurun kesinleşen İskenderun 1.Ağır Ceza Mahkemesi'ndeki beyanları, mağdurun annesi olan müştekinin aşamalardaki istikrarlı beyanları, tanık beyanları, adli muayene raporu ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, mahkemenin suçun sübutu ve nitelendirilmesine ilişkin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR