Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/8273 K.2023/6778

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Hatay 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığına, müştekilerin beyanlarının çelişkili olduğuna ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın temyiz dışı sanıklarla müştekilerin hürriyetini kısıtlayıp katılanın evine izni olmadan girmek suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm yönünden;

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, müştekilerin soruşturma aşamasındaki beyanları, sanığın aşamalardaki birbiri ile çelişkili savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, sanık müdafiinin cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığına, müştekilerin beyanlarının çelişkili olduğuna ve saire yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Tüm dava dosyası kapsamına göre, sanık ...'in temyiz dışı sanıklarla, müştekiler Keziban ve Çağla'nın bulunduğu eve onların rızası hilafına girdiği, sonrasında da evden çıkmalarını da tehdit ederek engelledikleri ve bu suretle her iki müştekinin de hürriyetlerini kısıtladığı anlaşılmıştır. Sanığın eylemini bu şekilde gerçekleştirdiği gözetilerek, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi ve 43 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet hükmü kurulması gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde eylemin hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

1. Gerekçe bölümünün birinci bendinde açıklanan nedenlerle Hatay 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2015/506 Esas, 2016/139 Karar sayılı sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebebinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,