Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/8343 K.2023/7123

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.09.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Hatay 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, verilen cezanın ağır olduğuna ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın aracı ile seyir halindeyken olay öncesinde aralarında duygusal arkadaşlık ilişkisi bulunan mağdur ...'yı görmesi üzerine arabasını durdurup mağdurdan arabaya binmesini istediği, mağdurun binmemesi üzerine yanında taşıdığı bıçağı gösterip tehdit ederek arabaya bindirdiği, bir süre sonra mağdurun arabanın anahtarını alıp dışarı attığı, akabinde sanığın ise mağduru, çevredekilerin ihbarı sonrası olay yerine kolluk görevlileri gelene kadar mağduru darp ettiği, bu suretle atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Tebliğnamedeki eksik gerekçeyle hüküm kurulduğuna yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın, mağdura yönelik eylemini bıçak kullanmak suretiyle gerçekleştirdiği kabul edilmesine karşın, sanık hakkında belirlenen temel hapis cezası üzerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca artırım yapılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanı ve bu beyanı ile uyumlu doktor raporu, sanık savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, sanığın, verilen cezanın ağır olduğuna ve saire yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR