Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/9329 K.2021/17987

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile suça sürüklenen çocuğun arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin buluştukları bir süre birlikte vakit geçirdikten sonra suça sürüklenen çocuğun ailesinin evine gittikleri, 2 gece orada kaldıkları, gündüz vakti suça sürüklenen çocuk ile mağdure dışarıda gezerlerken, mağdurenin evden ayrıldığını bilen komşularının onları görüp mağdureyi ailesine teslim ettiği olayda.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından,

suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, dosyada yer alan ...

Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenmiş rapora göre anılan suç bakımından TCK.nın 32/1 maddesi kapsamında cezai ehliyeti bulunmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK.nın 223/3-a maddesi gereğince atılı suçtan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve TCK'nın 57. maddesine göre akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,