Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/10067 K.2022/11558

Gereği görüşülüp düşünüldü:

UYAP üzerinden yapılan incelemede, sanık müdafiinin memnu hakların iadesi talebinin mahkemenin 13/02/2019 tarih ve 2014/640 Esas 2016/319 Karar sayılı Ek kararı ile reddine karar verildiği, sanık müdafii 21.02.2019 tarihli dilekçesi ile bu hükme yönelik temyiz başvurusunda bulunmuş ise de; hükümlü hakkında yasaklanmış hakların geri verilmesi talebinin reddine ilişkin Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.02.2019 tarih, 2014/640 Esas 2016/319 Karar sayılı kararının bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş olduğundan kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu,

hükmün daha önce Yargıtay denetiminden geçmediği, bu nedenle kanun yolu incelemesinin Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin 15.07.2016 tarihli ek karara yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık müdafiinin 14.07.2016 tarihli dilekçesinde "temyiz süresinin korunmasını" talep ettiği de nazara alındığında, yoklukta verilen hükme ilişkin gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu savunularak temyiz talebi ile birlikte talep edilen eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin CMK.nın 42/1. maddesine göre hükmü temyizen incelemekle görevli Yargıtay'a ait olduğu, mahkemece bu husus gözetilerek 15.07.2016 tarihli ek karar ile infazın durdurulmasına karar verildiği halde, ayrıca temyiz isteminin reddine dair 15.07.2016 günlü verilen ikinci ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilmekle;