Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/10527 K.2023/6288

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Germencik Cumhuriyet Başsavcılığının 10.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında ... olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Germencik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında ... olmayan yere tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, katılana ait 1446 parsel sayılı taşınmazında bulunan bahçesinin etrafını beton ve tel örgü ile çevrilme suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemece yapılan keşif sonrasında düzenlenen 18.04.2016 tarihli fen bilirkişi raporuna göre; sanığın, katılana ait parsele bir tecavüzünün bulunmadığı tespit edildiğinden sanık hakkında verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR