Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/11184 K.2024/1284

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.07.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve hırsızlık suçlarından kamu davası açılmıştır. 2-Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 3 yıl hapis cezası ve 200,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine; hırsızlık suçundan 1 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; olayda katılanın rızasının bulunduğuna, usul ve kanuna aykırı kararlar verildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanık ve katılanın bir dönem sevgili oldukları, katılanın olay günü sanığın çalıştığı kuaför dükkanına gitmesi, katılanın sandalyede oturup saçını yaptırırken, sanığın katılanın çantasından cüzdandaki 50,00 TL parayı ve bankamatik kartını alması, aynı gün ATM'den karttan para çekmesi, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan mahkumiyetin, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 253 üncü maddesi uyarınca, karar tarihi itibariyle uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; Tebliğname'nin bu hususta (1.) paragrafındaki düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A-Sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hüküm yönünden

1.Katılanın anlatımını doğrulayan, Vakıfbank tarafından yazılan müzekkere cevabı, ATM'ye ait güvenlik kamerası görüntüleri ve sanığın suçtan kurtulmaya yönelik inkara dayalı savunması ile tüm dosya kapsamındaki deliller karşısında, sanık müdafinin temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, kuaför dükkanı olarak faaliyet gösteren binanın içindeki katılana ait çantadan 50,00 TL parayı ve bankamatik kartını çalması şeklinde gerçekleşen olayda; eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin ikinci fıkrasının (h.) bendinde tanımlanan nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A-Sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle, Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/495 Esas, 2016/577 Karar ve 09.06.2016 tarihli kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/495 Esas, 2016/577 Karar ve 09.06.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,