Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/12717 K.2023/9939

Sanık hakkında kurulan hükümlerin, temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ayvacık Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. 2.Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2016 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine, yaralama suçundan ise beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi; yaralama suçu bakımından suçun sabit olduğuna, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından ise verilen cezanın az olduğuna, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi gereğince indirim yapılmaması gerektiğine ve suç cinsel amaçla

gerçekleştirildiğinden 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası gereğince arttırım yapılması gerektiğine ilişkindir. 2. Sanığın temyiz istemi, bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanık ve katılanın olay tarihinden önce de görüşüp gönül ilişkilerinin bulunduğu, görüştükleri süreç içerisinde katılanın sanığa borç verdiği ve verdiği parayı geri istediği, olay günü sanığın aldığı parayı vereceğinden bahisle katılanı Ayvacık merkeze çağırdığı, 10.10.2014 tarihinde katılanın buluşma yerine geldiği, sanığın aracının içerisinden katılana araca binmesini parasını vereceğini söylediği, katılanın araca binmesi akabinde sanığın aracın kapılarını kilitlediği araçtan inmek isteyen katılanı araçtan indirmediği ve aracı sürmeye başladığı,

araç içerisinde katılanı darp ettiği en sonunda kaçırılma olayından haberdar olan kolluk kuvvetlerinin sanığı araması üzerine sanığın karakola teslim olmaya karar verdiği, 12.10.2014 tarihinde karakola gitmeden önce katılanı yolda bıraktığı, bu suretle sanığın katılana yönelik olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Dosya kapsamında mevcut 12.10.2014 saat 10:00 tarihli "Tutanak" başlıklı belge içeriğinde; kayıp şahıs Yasemin Yavuz ile ilgili araştırmanın devam ettiği sırada sanığın GSM numarasına ulaşılarak polis memuru ve tutanak mümzii olan ... tarafından sanığın arandığı, sanığın telefonda polis memuruna rızaları ile kaçtıklarını belirterek bu hususu teyit için telefonu katılana verdiği, telefonu alan katılanın adı geçen polis memuruna "Beni şuanda bile darp ediyor. Beni bitirdi. Ben gelemiyorum." dediği belirtilmiştir.

3. Tanık sıfatıyla kovuşturma evresinde bilgi ve görgüsüne başvurulan ... beyanında; tutanak içeriğini tekrar ederek katılanla aralarında geçen konuşma içeriğini doğrulamıştır.

4. Katılan hakkında aldırılan 10.12.2014 tarihli kati raporda; sağ gözde morluk ve göz içinde kanama olduğu, her iki kol ve belde morluk görüldüğü belirtilmiş, katılandaki yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir yaralanmalar olduğu ifade edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi gözetilerek, mahkemenin suçun işlendiği yer ve zaman ile suç kastının önem ve değeri kriterlerine göre belirlediği temel cezanın; hak ve nesafet kuralları ile 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde yer alan "suç işleyen kişi hakkında fiilin ağırlığıyla orantılı cezaya hükmolunur" şeklindeki orantılılık ilkesine aykırılık taşıdığı görülmediğinden katılan vekilinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından belirlenen temel cezanın üst hadden belirlenmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazları yönünden hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Olay nedeniyle katılanın vücudunda "Olay ve Olgular" bölümünün dördüncü bendinde belirtildiği şekilde darp ve cebir izleri bulunduğu belirtilmiş ise de yaralamanın hürriyetten alıkoyma suçunun zor unsurunu oluşturduğu gözetilerek sanığın eylemlerinin kül halinde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan cebir uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama derecesine varmayan kasten yaralama fiilinin suçun unsuru olduğu,

ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin bölünerek sanık hakkında ayrı ayrı hükümler kurulması 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı bulunmuştur.

3. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun, tüm dosya kapsamı ve katılanın aşamalardaki beyanlarına göre cinsel saikle işlendiği anlaşılmakla sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası gereğince arttırım yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR