Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/12751 K.2023/6001

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2017 tarihli iddianamesi ile köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 24.05.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek ''...Sanık ...'ın üzerine atılı suçun unsurları itibariyle oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK.nun 223/2-a madde ve fıkrası uyarınca sanığın atılı suçtan BERAATİNE," cümlesinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURULARININ ESASTAN REDDİNE...'' ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Hazine vekilinin temyiz istemi, suçun unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

... İlçesi Yukarı ... Köyü sınırları içerisinde bulunan136 nolu mera parselinin yaklaşık 2300 metre karelik kısmının sanık tarafından çadır ve hayvan barınma yeri olarak kullanılmak suretiyle işgal edildiği iddiasıyla dava açılmış, keşif sonucu sanık tarafından kurulan çadır ve hayvan barınaklarının Yukarıkanatlı Köyü sınırları içerisinde bulunan 136 nolu mera parseli içerisinde kaldığı tespit edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Mahkemece yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporu, mahkeme keşif gözlemi ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın suça konu merada yapmış olduğu çadır ve hayvan barınağının kalıcı nitelikte olmadığı, taşınabilir nitelikte olduğunun anlaşılması, sanığın malikmiş gibi işgal kastının bulunduğuna ilişkin mahkumiyete yeter delil olmadığı anlaşılmakla atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname yönünden

Ceza Genel Kurulunun 17.05.2022 tarihli, 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f),

(g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine'' duruşma açılmasına gerek olmadan karar verilebileceğinin düzenlenmiş olması ve aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklinde yer alan düzenleme birlikte değerlendirildiğinde istinaf mahkemesince dosya üzerinden verilen beraat kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Katılan Hazine vekilinin temyiz istekleri yönünden

Katılan kurum vekili suçun unsurlarının oluştuğuna yönelik temyiz talebinde bulunmuş ise de; 5237 sayılı Kanun ''Hakkı olmayan yere tecavüz'' başlıklı 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ilgili bölümü şöyledir;

''Köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır.'' şeklinde düzenlenmiştir.

Tüm dosya kapsamına ve bilirkişi raporlarına göre sanığın merada yapmış olduğu çadır ve hayvan barınağının kalıcı nitelikte olmadığı, taşınabilir nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın köy tüzel kişiliğine ait merayı zaptetmesi ve taşınmaz üzerinde tasarrufta bulunması söz konusu olmadığından sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 24.05.2018 tarihli kararında katılan Hazine vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,