Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/12864 K.2023/1069

Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.01.2018 tarih ve 2018/237 iddianame numaralı iddianamesiyle hükümlü ... hakkında parada sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü ve 54 üncü maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.05.2018 tarih ve 2018/58 Esas, 2018/238 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında parada sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 3.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 58 ... maddesi gereğince cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunluklarına karar verildiği, söz konusu kararın, istinaf edilmeksizin 18.05.2018 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 28.04.2021 tarih ve 2021/6651 sayılı evrakı ile kanun yararına Esas No : 2021/12864

bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 18.06.2021 tarih ve KYB-2021/64137 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.06.2021 tarih ve KYB-2021/64137 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1. Dosya kapsamına göre;

Sanığın 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na muhalefet suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin adli sicil kaydında yer ... ve tekerrüre esas alınan Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2011 tarihli ve 2010/373 Esas, 2011/111 sayılı kararında da 5237 sayılı Kanun'un 58 ... maddesinin uygulandığı ve anılan kararın 19.11.2013 tarihinde kesinleşip 19.11.2014 tarihinde infaz edildiği nazara alındığında, 3 yıllık tekerrür süresi içerisinde 13.10.2016 tarihinde işlenen inceleme konusu suça ilişkin mahkumiyet kararında, sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi yerine, sadece mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi şeklinde karar verilmesinde,

2. Kabule göre de;

5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinde yer ..., "İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez. (Ek cümle:14/4/2020-7242/49 md.) Hükümlü hakkında ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanacağı hükümde belirtilir" şeklindeki düzenleme uyarınca, sanık hakkında ikinci defa mükerirrlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmediği halde, bu hususta karar verilmiş gibi hüküm fıkrasında anılan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildikten sonra 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinin nazara alınmasına şeklinde karar verilmek suretiyle hükümde çelişki oluşturulması,”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlünün 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na muhalefet suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin adli sicil kaydında yer ... ve tekerrüre esas alınan Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2011 tarih ve 2010/373 Esas, 2011/111 sayılı kararında da 5237 sayılı Kanun'un 58 ... maddesinin uygulandığı ve anılan kararın 19.11.2013 tarihinde kesinleşip 19.11.2014 tarihinde infaz edildiği nazara alındığında, 3 yıllık tekerrür süresi içerisinde 13.10.2016 tarihinde işlenen inceleme konusu suça ilişkin mahkumiyet kararında, hükümlünün cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi yerine, sadece mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre de; hükümlü hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği halde; ikinci kez mükerrirliğe ilişkin olan 5275 sayılı Kanun'un 108 ... maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması suretiyle çelişkiye neden olunması,

Hususları yasaya aykırı ise de; infaz aşamasında gözetilmesi ve ilgili hakimden bu hususta karar alınması mümkün görüldüğünden kanun yararına bozma istemi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR