Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/15149 K.2023/3267

Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2020 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 3 ay 22 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 02.02.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 5271 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca kanun yararına bozma istemini içeren 23.06.2021 tarih ve KYB-2021/75231 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2021 tarih ve KYB-2021/75231 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“ Tekerrüre esas alınan sanığa ait adli sicil kaydında bulunan Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.03.2018 tarihli ve 2017/40 Esas, 2018/790 Karar sayılı kararıyla verilen 3.000,00 Türk lirası adlî para cezasının, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) istinafa ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girdiği 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kesin nitelikte, doğrudan adli para cezası olduğunun anlaşılması karşısında, Ceza Genel Kurulu'nun 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-123 Esas,

2020/334 Karar sayılı ilamında da kabul edildiği üzere sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adli para cezasına dair mahkumiyet hükmünün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin son fıkrasında yer alan "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki cümle gereğince, tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek niteliğe haiz ilamın da bulunmadığı cihetle, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin ilgili bölümünün “... daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Hükümlünün tekerrüre esas alınan mühür bozma suçundan Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2017/40 Esas sayılı kararına konu mahkûmiyet hükmünün, kesin nitelikte adlî para cezasına ilişkin olduğu belirlenmiştir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-123 Esas, 2020/334 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, hükümlünün tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün, tekerrür uygulamasına esas alınamayacağı ve adli sicil kaydının incelenmesinde başkaca da tekerrüre esas sabıkası bulunmadığı anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş; 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR